Weekend z papierowym kubkiem

[luciebk]

Miałem za sobą koszmarny tydzień. Klienci odwołali dwie prezentacje, córka złapała anginę, a w pracy wylałem sobie kawę na białą koszulę akurat wtedy, kiedy przechodził obok prezes. Tak to czasami bywa, że wszystko sypie się jak domek z kart. W piątek wieczorem położyłem się na kanapie z zamiarem przespania całego weekendu. Nie spałem. Przewijałem wiadomości, oglądałem głupie filmiki z kotami, a w głowie wciąż tłukłem tamte bezsenne noce za biurkiem. Moja żona poszła wcześnie spać, dzieciaki już dawno chrapały, więc zostałem sam z odkurzaczem ciszy i myślą, że muszę zrobić coś tylko dla siebie. Nie wiedziałem jeszcze, że ten wieczór zamieni się w całkiem przyjemną przygodę.

Szczerze mówiąc, nigdy nie byłem hazardzistą. Los na loterii? Raczej nie. Kiedyś kupiłem zdrapkę na stacji benzynowej i wygrałem dziesięć złotych, ale potem przez cztery lata nie kupowałem żadnej. Uważałem, że to przepalanie kasy, bo przecież domowe rachunki nie znikną przez magię. Ale pewnego dnia w przerwie na lunch kolega z pracy opowiedział, że wchodzi na vavada pl logowanie, że to dla niego taka forma rozrywki, że gra tylko drobne kwoty i się dobrze bawi. Zaśmiałem się wtedy: ty, hazardzisto, ile ci już ta zabawa zabrała? On wzruszył ramionami i powiedział, że czasem wygrywa, czasem przegrywa, ale najważniejsza jest zabawa i kontrola. No, zabrzmiało to dorośle.

W sobotę nad ranem, gdy wstałem po nieudanej próbie snu, włączyłem komputer. Zamiast do skrzynki mailowej wpisałem dokładnie to, o czym mówił kolega. Konkretnie sprawdziłem, jak działa vavada pl logowanie. Chciałem tylko zobaczyć, być może sama ciekawość mnie zżerała. Stwierdziłem, że przecież nic mi nie grozi, jeśli wpłacę tam naprawdę małą kwotę, tak jakbym poszedł do kina. Na koncie zostało mi akurat kilka stówek po tygodniowym budżecie. Uznałem, że dwadzieścia, trzydzieści złotych to cena jednego piwa w knajpie, a przyjemność może być większa. Pamiętam, że gdy zarejestrowałem się, serce zabiło mi nieco szybciej. Kurde, ale to było dziwne uczucie.

Śmieszy mnie, że nazywamy to hazardem, a przecież wszyscy wokół ryzykują na giełdzie, w biznesie albo w związku. Ja nie chciałem ryzykować niczego, co mogłoby mnie zaboleć. Ustawiłem sobie limit i powiedziałem do monitora: dobrze, dzisiaj gramy godzinę, niezależnie od wyniku wychodzę. Kliknąłem w maszynę z owocami i nagle zobaczyłem, jak symbole układają się w ciąg. Najpierw małe wygrane, potem kilka przegranych, potem znowu coś wróciło. Też się śmiałem, bo czułem się trochę głupio, że tak bardzo się emocjonuję jakimś tam obracającym się bębnem. Ale jednocześnie to była jedna z przyjemniejszych chwil, jakie pamiętałem w ostatnich miesiącach. Żadnych maili, telefonów, rat. Tylko ekran, ja i cichutko chłodzący laptop.

No dobrze, przejdźmy do konkretów. Po około trzydziestu minutach trafiłem na bonus, który zmienił moje spojrzenie na sprawy. Wygrałem tam coś, co przy dużych graczach brzmi śmiesznie – jakieś trzysta złotych. Ale dla mnie było to jak wygrana na loterii, bo przecież zaczynałem od dwudziestu. W głowie zaczęły mi się rodzić głupie plany, że może wrócę po więcej, że może wystarczy chwila, by zainkasować kilka tysięcy. Złapałem się na tym i uśmiechnąłem. Dokładnie w tym momencie zrozumiałem, dlaczego mój kolega mówił o kontroli. Bo to nie pieniądze są tu najważniejsze, tylko ten moment, w którym wierzysz, że wszystko jest możliwe. Taki powiew wolności, gdy przez dziesięć minut nie myślisz o niczym innym.

Wyłączyłem komputer dopiero, gdy skończyła się godzina. Tak jak obiecałem. Wyszedłem z salonu, nalałem sobie zimnej wody i stanąłem na balkonie. Świtało. Mróz malował na szybach cienkie wzory, a ja miałem przed oczami wirujące symbole. W sumie to zabawne, że coś tak banalnego potrafi odświeżyć głowę lepiej niż niejeden wakacyjny wyjazd. Wtedy przypomniałem sobie, że już dawno nie miałem tak czystej satysfakcji z prostego działania: wchodzę, gram, wychodzę. W życiu często albo za bardzo się spinamy, albo uciekamy od rzeczywistości w seriale, alkohol czy bezmyślne przeglądanie internetu. Tymczasem wystarczyło mi świadome podejście do chwili, żeby poczuć się jak dziecko, które dostało nową zabawkę

[Author]

Posts